Is globalisation leading to greater equality and inclusion or greater poverty, exclusion and inequality? What are the arguments for either side of this debate?






Globalisation is a multidimensional notion that’s why its not include only economic  theory. In the same time its include theories such as ; state theory, international relations theory, peace, democracy, IGOs, NGOs, etc. However,  all globalisation theories are based on economics. Economic globalisation can be definable as ; production, distribution,use of goods and services integration between world economies (Şahin,2012: 125).


According to another definition , globalisation is the liberalization efforts of the world trade. Especially in the end of the 1980s and in the early 1990s, globalisation is a widely  used concept in the world. Economically, globalisation have three basic dimension. (Seyidoğlu, 2013: 226):

Trade globalisation  

Trade globalisation’s objective about providing the international trade liberalization. Within the framework of the GATT (General Agreement on Tariffs and Trade), there are some policies for the decrease of tariffs and other trade barries. Technological developments (especially in the communication area), have a huge support for the development of global trade. Also in the end of the 1980s and in the early 1990s, the collapse of Eastern bloc and creation of the unipolar world expedite the globalisation process.


Financial globalisation

Financial globalisation is the removing obstacles and restrictions about short and long term capital flows policies with providing the integration between  national and world markets. There has been a huge increase in the capital flow in the world market and the world has turned into single market. Financial globalisation event belongs to post-1980 period. The concept of globalisation has also become widespread, especially with financial globalisation.


Globalisation of production

   The globalisation of production means the expansion of cross-border production. Today, an important part of world production performed outside the borders of their own countries by multinational cooperations. In this sense, globalisation is not a new concept. Globalisation of production started after the WWII.


  • Theoretical Approach to Globalisation


There are different interpretatitons and  there is no consensus about globalisation, as there is no common definition of globalisation. In this context, there are two opposite thesis about globalisation (Çeken, others, 2008: 81-82)

According to neoliberal approach; Globalisation is a meaning of modernization and development and also it is a process that should not be prevented and avoided. Supporter of this idea believe that, the globalisation process will spread international trade and investments,  and also the globalisation will create a huge opportunities and it will cause world welfare. Therefore, globalisation has benefit in politically, economically and international order for everyone.


   Economically: Globalisation is accelerating total world trade and development with using world resources in the most rational and efficient way. In the medium term, globalisation has good effect for everyone even those who are suffering temporary damage because of the radical change.


   Politically: Globalisation is accelerating the democratization process. The core values of the West such as democracy and human rights are carried to less developed countries through globalisation. Also developments in the communication sector provide awareness about developments in the world, thereby globalisation will strengthen democracy and  freedom of individual.


   In terms of international order:

   International order provide the domination of Western order, which is end of the ideological struggle and the provision of the ‘’New World Order’’.



   According to Marxist approach; Globalisation is the name of neo-liberalism and imperialism in the early 21st century. For Marxist ideology globalisation has various problems in terms of economic, political and international order.

   Economically: For  the West, globalisation is the concept for maximize market share and expand capitalism in the world. Therefore, income distribution break down, poverty is increasing and various problems such as environmental pollution are emerging in the world.


Politically: Globalisation can not bring democracy because Western countries use this concept to intervene in the internal affairs of underdeveloped countries and also weaken these countries for achieving their aims more easily. Developed countries prevent the decisions of underdeveloped countries in the national and international arena with the excuse of globalisation. This is also have negative effect for the independence of underdeveloped countries.


 In terms of international order: In fact, main motto of globalisation ‘’New World Order’’ brings disorder together. Increasing conflict in the countries, increasing of terrorism, poverty, hunger, misery and human trafficking are tangible examples of this idea.


To put it briefly, globalisation is a fact of today’s world even if we support or against to idea. All countries are facing this reality regardless of their level of development. Globalisation emerges as a process that affects countries in various fields but ‘’Poverty’’ is one of the serious consequence of globalisation.



Poverty and Global View of Poverty


Definition of Poverty

   Poverty is a difficult concept to define because of its multifaceted and complex nature. However, when people have different approach about the poverty fact with different worldviews,  makes it difficult to reach a consensus on the definition of poverty. Marxist ideology see poverty as a consequence of inequality in the distribution of power and wealth because of the structure and functioning of the system. But Liberal ideology see poverty as a pass over opportunities because of the lack of individual quality like education, skills and capacity (Gündoğan, 2008: 43). There are lots of subject about poverty in the literature but only three subjects were discussed in our study.



Absolute Poverty

   Absolute poverty is inability of  the most basic needs for the households or individuals to maintain the minimum standard of their living.


Relative Poverty

This approach defines poverty in terms of the purchasing power to the needs of the individual with comparing to the other individual’s purchasing power in the society. In other words, whether a person is poor or rich, not only depends on how much income he has, but also it depends on the income of other individuals in society.


Humanistic Poverty

   For the first time, the concept of humanistic poverty has been put forward by the United Nations Development Programme (UNDP) in the 1997 Human Development Report. humanistic poverty is different from income poverty although it is related to income poverty. While income poverty measures focuses on absolute income, the concept of humanistic poverty can be defined as lack of basic human skills such as literacy, undernutrition, short life span, inadequate parent-child health and catching preventable diseases.





Global View of Poverty

In order to assess poverty, we need a criteria for the distinguish poor people from not poor. The traditional approach is based on the creation of a revenue threshold and the calculation of how many individuals, households or family under the this threshold (Townsend and Steven, 2004: 13). The generally accepted method is the World Bank’s method of accepting people who have to maintain their lives with income below $ 1.25 or $ 2 per day which is calculated on the purchasing power parity. According to this, $ 1.25 per day means the hunger limit. This limit only determines the minimum food requirement needed to maintain a person’s life.

The $ 2 level is the lowest level for basic needs, not just for food, but also for heating, dressing, sitting in a dwelling, in short, the minimum level of socialization.


The global view of poverty is explained by the tables below which show the different levels of poverty and regional poverty indicators.


Table 1 gives different levels of poverty in the world, taking into account the income acquired in dollar terms in one day.



Table 1: Different Poverty Levels in the World

(Accoring to Purchasing Power Parity in 2005)




 Table 2 contains data on the proportion of the poor in the total population by years and regions.


Table 2: Regional Poverty Indicators (%)

(Accoring to Purchasing Power Parity in 2005)




 The above data also show that poverty has reached serious dimensions and poverty is a global problem that needs to be resolved urgently.


Globalisation-Poverty Relations


IMF, WB and WTO are the main actors of globalisation. The economic policies proposed or imposed by these institutions are described as applications that complement each other and serve the same purpose. Applications are generally shaped in the interests of developed countries thus affecting poverty. I will explain how the WTO, IMF and WB policies affect poverty.

The WTO is one of the cornerstones of the institutional structure of the global order. The WTO has played an important role in the creation of new supervision mechanisms over underdeveloped countries which is restrict their decisions in the economy area. WTO, emerged as an effective force in terms of expanding its liberalization tendency towards intellectual property rights and investment areas in relation to service trade and foreign trade beyond commodity trade. WTO, regarded as an institution that removes the obstacles to the movement of multinational corporations with making underdeveloped countries more open to foreign trade, foreign capital investments and technology flows (Şenses, 2004: 3-4).


   Parallel to globalisation trends; together with financial liberalization the short-lived and speculative decisions of financial capital have overtaken the industrialization targets. On the other hand, however, financial bloat encouraged by speculative gains have gradually become an element of instability in itself. The value of exports made in 2010 is 15 trillion 237 billion dollars. In the same year, only about 4 trillion dollar transaction volume was realized in one day. This figure corresponds to 26.25% of total exports made by the world during the year. Therefore it shows how the foreign exchange markets are important for the country’s economies (Noğay,2012).


   According to a study conducted by the WTO, world trade will increase %10 and world income will increase $ 260 billion within the next decade because of the liberalization in international trade. It is predicted that 80 billion dollars of this will go to Japan, 70 billion dollars to the EU and 75 billion dollars to the USA.  In other words,  $ 225 billion of $ 260 billion will be shared by three countries. For other countries with 84.5% of world population, only 35 billion dollars will be left. When we look at the this statistics, we can clearly see who will benefit from economic globalisation (Leba, 2001: 9).

   When countries (who have economic difficulties) want to take economic support, they apply IMF and WB to take credit from them. The policy on these loans basically depends on the “conditionality” principle. ”Conditionality” refers to the policies that borrowing countries have to implement in order to obtain credit (Allegret and Dulbecco, 2007: 309).  According to this; countries who want to take credit from IMF, have to prepare a stabilization program for ensuring the balance of external payments and submit it to the IMF and agree with it. This program, which shows economic and financial policies to be implemented by the country, is called the “letter of intent”.

Agreements made are called structural adjustment programs. The use of the given credits and their continuation depends on the condition of applying the mentioned program. The IMF is trying to integrate countries into the global economic system through its integration program. These policies point to a liberal economic process and these policies are seen as the key to integrating with the world economy. Approval from the IMF for the economic measures which prepared by the member state, is also have great importance in terms of the borrowing from the international finance circles. The official or private international finance circles gives credit to member states with evaluating the IMF’s report (Seyidoğlu, 1998, s.566).

In the international commercial relations, developed countries want to see stand-by agreements which made between underdeveloped countries and the IMF because developed countries consider IMF criteria in their decision to give credit and make investment in developing countries (Alpago, 2002: 155). That’s why underdeveloped countries have to agree with IMF and WB. There are various criticisms to the IMF and WB’s policies about the removing poverty. Parallel to the cyclical developments in the world, that criticisms are gradually increasing despite the change in these policies. WB is a developmental institution that provides resources, technical assistance and policy advice to countries where a significant portion of the population is below the poverty line.  There is a motto in the WB building which is ‘’ “Our world is a world without poverty.” That’s why the main mission of WB is to eliminate poverty. However, there are very different evaluations about the policies of the World Bank and these evaluations about how World Bank’s policies reduced poverty. The Bank’s policies on poverty are criticized especially in terms of structural adjustment programs.

According to the common view, these policies are claimed to bring heavy burden to the poor. Some economists have argued that structural adjustment programs can not bring growth and also poor countries have marginal benefit from these programs. For some economists on the other hand, IMF and WB policies since the 1980s caused hundreds of millions of people to become impoverished and that structural adjustment programs are largely responsible for the destabilization of national currencies. This point of view accuses the institutions like IMF and WB to cause the globalisation of poverty. It is clear that this opinion has found great support in the world scale. Since years, the IMF and WB have been imposing policies such as liberalization of trade, removal of price controls, privatization, and budget spending constraints to underdeveloped poor countries.


The results of the practice have brought a complete disappointment. Insistent privatization practices imposed by the IMF and WB, especially for public services such as water and infrastructure, open the way for foreign companies to supply and produce these services. The services mentioned by these firms will be driven to the market at commercial prices, after that the poor people are faced with higher prices and access to goods and services becomes increasingly difficult. Therefore the people become more and more impoverished from day to day (Mekay, 2003:2).


Underdeveloped countries take this structural adjustment programs like a ready-made clothes from IMF and WB. Agricultural reforms, which are part of these programs, are among the priorities of the IMF. The IMF and WB officials who came to save the country from the trouble, primarily focused on agricultural reforms (Şahinöz, 2000: 38).

   Still 70% of the world’s poor live in rural areas. A development in the agricultural sector will play an important role in increasing the incomes of the poor by providing agricultural employment opportunities (FAO, 2002: 2). However, the programs proposed by the IMF and WB insist on the abolition of subsidies for agriculture. When developed countries continue to support their agricultural sector despite the WTO rules, underdeveloped countries are forced to give up their subsidies in the framework of structural adjustment programs. For this reason, underdeveloped countries seen as a market from developed countries because their surplus agricultural products need a new market. This is done through with the IMF and WB in the framework of the structural adjustment programs. As part of these programs, underdeveloped countries are being asked to give up protectionism in the importation of agricultural products. The world price which is not deemed appropriate for producers in developed countries has been imposed on these countries.

However, in the developed countries, price differences between the producers and the market are paid to the producers by the state. In this situation, When these IMF programs forced in the underdeveloped state, these programs pushing to the producers in a point where production can not be sustained with these prices (Oyan, 2001: 33-34). As a matter of fact, these policies applied in the African countries in the 1970s and resulted in a bad way. Because Africa importing 20% of its food needs at the beginning of the period but after a decade later, they had to import half of their food needs. Also in the former production regions, lots of deaths observed from poverty.


Also we can see IMF and WB ‘s  applications in the education, health and other social policies towards underdeveloped countries.  However, these social political policies is not meaningful to support with other economic policies because the support loans provided by the WB in the context of education and health projects and these loans provided for only using in the external financing of the related projects. That’s why, when it creates new market opportunities for the lenders, it also means additional debt for the other countries. Therefore, there are serious critisms to the WB about their support loans because these kind of support loans increase the debt burden of countries and impoverish them (Chossudovsky, 1999: 37).



  1. Conclusion


Globalisation is a multidimensional concept which is commonly used in the world, especially since the late 1980s and early 1990s. Globalisation has economic, social, political and cultural dimensions but generally economic dimension is more important than others. There is no common definition about ‘’Globalisation’’ and also there is no consensus about this subject. According to some people, globalisation means modernization and development and globalisation is a process that will widen international trade and investments. So these are increase world wealth. According to the others, globalisation is the name of imperialism and neoliberalism in the early 21st century.


However in a both way, globalisation is a fact of today’s world. Countries faced with this reality, regardless of their level of development. Globalisation emerges as a process that affects countries in various fields. One of the important effect of globalisation is poverty. The relationship between globalisation and poverty is interpreted in different ways. The group which argues that globalisation has negative effects on poverty, uses UNDP’s definition of human poverty. But those who argue that globalisation reduces poverty, try to prove their claims with using WB’s definition of absolute poverty.





Those who claim globalisation reduces poverty, use the WB’s data and claiming that; since 1981, there have been significant reduction in poverty rates according to 1.25 and 2 dollars a day. However, WB also considers the universality of poverty and considers the differences in the purchasing power parity, so absolute poverty line is determined $ 1 per person per day for underdeveloped countries, $ 4 for Eastern European and Latin American countries and and $ 14.40 for developed countries. In this case, the figures given in Table 2 become contradictive, and based on this evidence, the arguments of those who claim that globalisation reduces poverty lose their validity. Therefore, in general, globalisation can be expressed as a process that increases poverty.


Here are some facts showing the dimensions of poverty in the world:

  • Nearly half of the world’s population lives with an income below $ 1 a day.
  • The gross domestic product of 41 poor countries (567 million people) is less than the wealth of the world’s seven wealthiest people.
  • About 1 billion people entered the 21st century without reading a book or even writing their name.
  • All children can be able to go to the school with less than 1% of the money spent on weapons every year in the world.
  • 20% of the population in developed countries consume 86% of the goods in the world.
  • In developing countries 1.1 million people do not have enough water and 2.6 million people can not access basic health services.
  • Cosmetics products in the US cost $ 8 billion a year, $ 17 billion is spent on pets in the US and Europe, $ 50 billion is spent on cigarettes in Europe,$ 105 billion is spent on alcoholic beverages. On the other hand, 6 billion dollars needed to provide basic education and only 13 billion dollars needed for basic health expenditures and nutrition for everybody living in the world.


These facts shows us, poverty is a global problem that has reached serious dimensions. We need to global cooperation for solving this problem. In this context, the economic policies of global organizations should be redesigned, not only for developed countries but also redesigned for underdeveloped countries and also implementation of these redesigned policies should be ensured by states.

Hüseyin Güroğlu


  • Alpago, H. (2002), IMF-Turkey Relations, Ötüken Yayınları, İstanbul.
  • Allegret, J. P. and Dulbecco, P. (2007), The Institutional Failures of International Monetary Fund Conditionality, Review of International Organization, 309-327.
  • FAO (Food and Agriculture Organization) (2002), World Agriculture: Towards 2015/2030
  • Chossudovsky, M. (1999), The Globalisation of Poverty: Impacts of IMF and World Bank Reforms
  • Çeken, H., Ökten, Ş. ve Ateşoğlu, L. (2008), “Eşitsizliği Derinleştiren Bir süreç Olarak Küreselleşme Yoksulluk”, C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, Cilt: 9, Sayı: 2, 2008, ss.79-95
  • Gündoğan, N. (2008), “Türkiye’de Yoksulluk ve Yoksullukla Mücadele”, Ankara Sanayi Odası (ASO), OcakŞubat 2008, ss.42-56
  • Leba, R. (2001), “Küreselleşmenin Öteki Yüzü: Yoksulluk”, Mevzuat Dergisi, Yıl: 4, Sayı: 43, Temmuz 2001
  • Mekay, E. (2003), IMF, World Bank Join Forces with WTO
  • Noğay, Burhanettin (2012), Dünya Günlük Ortalama Döviz Piyasası İşlem Hacmi, 31 Mayıs 2012
  • Oyan, O. (2001), “IMF-DB Yaklaşımı Tarımı Bitirir”, Ekonomik Forum Dergisi, Sayı: 5, ss.32-35, Mayıs 2001.
  • Seyidoğlu, H. (1998), Uluslararası İktisat Teori Politika ve Uygulama, Güzem Can Yayınları, İstanbul.
  • Seyidoğlu, H. (2013), Uluslararası İktisat Teori Politika ve Uygulama, Güzem Can Yayınları, İstanbul.
  • Şahin, M. (2012), Küreselleşme Kaynaklı Yoksulluk ve Yolsuzluk

  • Şahinöz, A. (2000), “Tarım Reformu, Made in IMF”, İktisat, İşletme ve Finans Dergisi, Sayı: 172, ss.37-52.
  • Şenses, F. (2004), Neoliberal Küreselleşme Kalkınma için Bir Fırsat mı, Engel mi?, Economic Research Center (ERC) Working Paper in Economic 04/09, August 2004 Ankara
  • The World Bank, World Development Indicators (2008), Poverty Data A Supplement To World Development Indicators.
  • Townsend, I. and Steven, K. (2004), Poverty: Measures and Targets, Research Paper 04/23, Library House of Commons, March 2004, London.

Family Law Gay Marriage Complicated Issue


Gay marriage was and still is a huge topic over which many people argue, the issue is about whether or not same-sex couples should be married. Although the idea of being homosexual, having sexual feelings for the same gender, was not known for many years, homosexuality and gay marriage is now a big issue today. Many people are against gay marriage but some people support it. Because of the large number of people who now know about the idea of gay marriage, they have their own ideas and opinions on how this issue should be cleared. However, in the end, gay marriage should be allowed for all who ask for it.

On one side of the problem, there are people who believe gay marriage should not be allowed, and marriage between same sex couples will hurt the community around them. There are so-called “rules” people have established to justify their opposition to gay marriage, which. In Quran, which many people believe in, does not favor same-sex marriage. In turn, these people stay away from same-sex marriage in fear of committing a sin against God. A specific book in the Quran is against gay marriage, but there is a difference between religious beliefs and civil rights. In Quran there is no episode that uses God’s name for violence. Therefore, there should be no laws based on religion. The right to gay marriage is a civil right of the people, this right should be given to everyone because we are all equal. There should be no discrimination for gay people.

In his article Why Gays Should Support Same-Sex Marriage, Michael Warner also believes granting, “marriage as part of a larger push toward gay normalcy… [is]… a threat to the variety that has flourished in the queer community, ‘with its ethical refusal of shame or implicitly shaming standards of dignity’” (Goldstein, paragraph 6). If gay people were to marry, given the government grants them permission to obtain marriage licenses, they would be assimilating to the current culture; gays would lose their sense of individual identity of what makes them different—the fact that they sexually desire people of the same gender. While losing identity could be a minor result of being allowed marriage, the same sex couple would instead be happier with their lives because the government would officially recognize them as a permanent, bonded couple. In contrast, the real issue of this perspective on same-sex marriage is really what the same-sex couple wants from the marriage. As Andrew Sullivan states in a testimony he makes for gay marriage, he says, “And like anybody else, [same sex couples] do not seek to destroy marriage; [same-sex couples] seek to strengthen it” (Sullivan, paragraph 4). Same-sex couples who desire to marry never have any intention of destroying the definition of marriage. They especially do not have any intention of becoming the same as the rest of American; they just want their equal rights. What same-sex couples want is to add to the greatness of the emotional value of marriage that heterosexual couples are already able to practice.

To further argue with the proposition that allowing gay marriage would force homosexuals to assimilate to the rest of the society, Jonathan Rauch writes in his book Gay Marriage: Why It Is Good for Gays, Good for Straights, and Good for America, “I often hear people say that the reason gays want to be able to marry is to normalize homosexuality. There are actually quite a few reasons gays want marriage, but change ‘the reason’ in the previous sentence to ‘a reason’ and the statement is hard to quibble with. Homosexuals are indeed tired of being seen as ‘perverts’ or ‘deviants’ or ‘queers’—who wouldn’t be?—and legalizing same-sex marriage would signal that the law, for its part, recognizes that some people happen to be gay. But what is more important about legalizing same-sex matrimony is that is would normalize marriage” (Rauch, Chapter 5, page 89). Rauch presents his audience with an interesting statement, turning around the use of the world “normalize” to describe the marriage, not the same-sex couple. One, but not the only, reason for same-sex couples to marry is to make marriage the same standard for every couple. One of the goals in legalizing gay marriage is to extend all the right to marry to everyone, not just heterosexual people. By establishing that same-sex marriage would be lawful, society discriminates against homosexuals less and would accept the marriage of these individuals more. The idea of gay marriage is not appealing to those deeply religious, and those who want uniqueness; however, the allowance of gay marriage gives same-sex couples opportunities to further the achievements of their lives.

Traditionally, many have held the belief that the purpose of marriage is to have children, which would prevent gays from marrying; however, the purpose of marriage is not to have children. As Jonathan Rauch also states in his book, he believes the traditional purpose of marriage is wrong when he says, “At present, suffice to say that marriage is unquestionably good for children, but children are not and cannot be the only reason for marriage. No society denies marriage to the infertile; no society requires couples to promise they will have children; no society nullifies marriage if children don’t turn up; for that matter, no modern society mandates marriage if they do” (Rauch, Chapter 1, page 18). The significance of marriage is so that the couple’s peers and the government would recognize the two as a married couple, permanently bound together. Two people do not marry solely to have children, which could be done with or without marriage; they marry for the satisfaction the marriage gives both of them. Even if a same-sex couple was not able to produce any children, it does not make a difference as to whether or not they should be allowed to marry . What the matter really comes down to is that if a couple, regardless of orientation, wants to get married, they should be allowed to do so. The ability to produce children or not has nothing to do with the legality of same-sex marriage.

Overtly, the actual reason for a homosexual couple to marry is simply love. In his book, Jonathan Rauch also states, “Marriage gives love a direction, a calling. It promises that love can lead somewhere, to a purpose higher than oneself” (Rauch, Chapter 3, page 60). Contrasting with the idea that the purpose of marriage is procreation, the real purpose of marriage—especially from a gay person’s point of view—is love. Through this reinforcement of love and vowing commitment, the government allows the couple to further strengthen their relationship, resulting in positive outcomes. The commitment provides for fewer problems to arise in the relationship regarding loyalty and faithfulness. When same-sex couples are allowed both to love and marry freely, there is a stronger sense of promise with the other person, creating steadier and healthier relationships.

Another perspective of the children issue in same-sex marriage is whether or not the children will be affected by the marriage. George Chauncey writes in his book, Why Marriage?: The history shaping today’s debate over gay equality, that, “Most gay people found it difficult to believe that annoying could think their sexual orientation was a choice or that granting equal rights to gay people would influence children to become gay. Many could tell stories about how they had discovered and then resisted their own sexual orientation, given the social pressures against being gay. Being raised by heterosexuals hadn’t turns them into heterosexuals, so why should the reverse be true?” (Chauncey, Chapter 5, page 154). There is the fear in many homophobes that more homosexuals would result because these children’s parents were homosexual, as well. But using inductive logic, people who are gay have not necessarily come from gay parents; many have actually come from straight parents. Therefore, it would be unsound to conclude gay children will result from gay parents, as gay children result from straight parents, as well. Furthermore, April Martin wrote that a study conducted by Dr. Charlotte Patterson of the University of Virginia explained that, “Not a single study showed any difference in the children’s level of emotional adjustment, whether raised by heterosexual or gay parents. Children raised by lesbian or gay parents were no more or less likely to be homosexual than other children… Despite the existence of social prejudice, children with lesbian or gay parents did just as well as other children socially and academically” (Martin, page 43). This evidence gathered from an actual study by a professional proves that having gay parents has no affect on the children, which should therefore allow same-sex couples to marry. The children of same-sex couples would continue with a normal life that any child of heterosexual parents would have as well. Lastly, April Martin also argues that, “We lesbians and gay men choose to become parents for the same reasons heterosexuals do: to impart our love, our knowledge and our heritages to our children” (Martin, page 42). Gay parents never have children in hopes of causing them to become abnormal from the rest of society; they just want the best for their children. April Martin proves that gay parents are just like heterosexual parents in terms of their goals for their children and what they want for them. Same-sex parents never intend to do bad for their children. While the argument that the marriage of same-sex couples would allow the couple to have children they would “mess up” exists, the argument is nullified because there is no proof the children of same-sex couples have been affected for the worse. In fact, many have proved the exact opposite, showing that children of same-sex couples can have a regular life.

Fitting accordingly with the aspect of children in gay marriage, Evan Wolfson also writes in his book, Why Marriage Matters: America, Equality, and Gay People’s Right to Marry, that, “Quite to the contrary, the experts [scholarly researchers such as Andrew Cherlin of Johns Hopkins University, Fran Furstenburg of the University if Pennysylvania, [and] Sara McLanahan of Princeton University…] wrote, the children of some same-sex couples may even have some advantage because of the hoops their parents had to jump through to conceive them, adopt them, or bring them into the family by other means” (Wolfson, Chapter 5, page 91). Because the married gay parents had to go to such extreme measures to be able to have a child, the child knows that he/she is wanted and loved. There is the notion that there is a “do anything no matter what” between all members of the family, letting the child know that there will always be stability in their lives. The child would therefore develop a very positive outlook on their life and what others think of him or her.

Gay marriage helps commit couples to each other and also helps to settle men. As Jonathan Rauch says in his article, For Better or Worse?, “Take the matter of settling men. It is probably true that women and children, more than just the fact of marriage, help civilize men. But that hardly means that the settling effect of marriage on homosexual men is negligible. To the contrary, being tied to a committed relationship plainly helps stabilize gay men,” he continues that coupled gay men have, “relationships that they value and therefore tend to less wanton” (Rauch, Chapter 5, page 178). Similar to same-sex couples’ relationship strengthening due to a marriage between the two, gay men are especially committed when they are in a relationship. There is a sense of responsibility for the other and the relationship gives the men something to feel in charge of. Furthermore, through the marriage of the gay men they feel even more committed to the other and do so fully. The formerly raucous men have now settled down to become mature, docile men. The relationship they have formed helps them to want no other person but their own partner, as well, because they are satisfied and content with their relationship now. George Chauncey further defends this argument when he said that, “Marriage was a positive good because it would ‘civilize’ gay men and increase the pressure on men to retreat from the sexual culture of the seventies by increasing the stigma unmarried gay men faced” (Chauncey, Chapter 4, page 121). Through the relationship, the gay men feel as if there a duty one must serve to the other. They feel there is a purpose to settle down because there is someone else they need to show that they are committed and faithful. Rather than continue their insubordinate behavior of the past, the gay men will enter into a serious relationship that involves their full attention. Through further enforcing the relationships of these gay men with marriage, the men will definitely dedicate themselves to the other, leaving their unruly past behind.

Throughout the history of many societies, there have been clear lines that define what women or men can or cannot do. With the allowance of gay marriage, however, these lines are clearly redefined or swept away altogether. George Chauncey writes in Why Marriage?: The history shaping today’s debate over gay equality that with heterosexual marriage, “Women are still more likely to stay at home with the children, do housework, and earn less when they work outside the home. But such inequalities are no longer structured by law. As a result, growing numbers of heterosexual couples have come to resemble gay couples in the sense that their roles in their relationship are no longer determined by gender. To put it another way, there continues to be a division of labor in marriage: who wakes up with the kids and who puts them to bed, who fixes dinner and who washes the dishes. But distinct family roles are no longer arbitrarily assigned to the ‘husband’ or the ‘wife’” (Chauncey, Chapter 3, page 79). Gay marriage omits the gender roles associated with the female and male sexes, creating a larger sense of equality for both sides in the relationship. In making the cause-and-effect relationship between homosexual couples and their lack of gender roles to heterosexual couples and their emergence in eliminating these gender roles, Chauncey emphasizes not only that same-sex marriage would create equality in the relationship, but also in other heterosexual relationships as well. Therefore, legalizing same-sex marriage would dispose of the problem of gender roles society has been facing for thousands of years, in addition to spreading these ideas to other couples, which will improve relationships, an additional benefit of same-sex marriage.

Allowing gay marriage would greatly benefit the couple both emotionally and financially. In the book Why Marriage?: The history shaping today’s debate over gay equality, George Chauncey writes that, “Civil unions provided none of the federal rights and benefits that marriage did—from social security to pension protections and tax considerations—and constituted a separate, unequal category for some couples compared to others” (Chauncey, Chapter 4, page 129). Being recognized as a married couple would serve the individual people in the couple better because they would have access to aid from the government for many things that can help save them money. If these individuals were not married, they would each essentially have to support themselves, which could cost more money, especially in the future. Therefore, by providing a married gay couple with the same benefits the government gives to married heterosexual couples, the government and the couple saves money. Currently, because the government does not allow same-sex couples to marry, these couples do not receive the benefits heterosexual couples do. If the government allows gay marriage, same-sex couples would be as financially secure as heterosexual couples. The government gives same-sex couples the option of security, which brings equality to these couples and gives them many more benefits, fulfilling the words Thomas Jefferson wrote in 1776 in the Declaration of Independence of “All men are created equal”. George Chauncey also gives an example of a situation similar to the previous and says, “Two women who’d been together for nineteen years told of the time one of them went into the hospital for breast surgery and her partner ‘wasn’t allowed in there.’ They ‘had to fight, and fight,’ and ‘I ended up signing myself out’” (Chauncey, Chapter 5, page 140). The fact that the two women were not married prevented one of them from being able to visit the other in her time of need. However, this issue caused such a huge argument, that the two ended up fighting, which was not what they needed that that time. Not only does the lack of marriage prevent them from seeing each other at crucial times, but it causes more emotional strain and stress when those times come around. When same-sex couples are granted the marriage they need, they will be able to use all the privileges and rights heterosexual married couples already have. There will no longer be unnecessary conflict regarding financial bills, taxes, pension, or hospital visits. Legalizing gay marriage would increase the number of benefits the couple can receive and makes financial and emotional situations easier on not only the couple, but also society.

All these benefits of being allowed to marry would be granted to same-sex couples when the government finally agrees to license the same-sex couples to wed. One Supreme Court ruling that supported gay marriage that, “To everyone’s astonishment, the Hawaii plaintiffs came within an inch of winning full marriage rights. After a trial court’s dismissal of the case, the Hawaii Supreme Court ruled in 1993 that the marriage ban presumptively violated the state’s Equal Rights Amendment, and remanded the case to the trial court to determine if there was ‘compelling state interest’ in denying the [gay] couples’ right to marry” (Chauncey, Chapter 4, page 125). In this court case, the Supreme Court basically ruled that Hawaii had violated the Equal Rights Amendment, which granted equal rights to its citizens. This astonished everyone because the Supreme Court decided to recognize the fact that same-sex couples do have a, while still potential, right to marry. The government felt that equality would only be distributed evenly when it does not exclude same-sex couples. In the 1996 Supreme Court case of Romer vs. Evans, “the Supreme Court rules that Colorado’s Amendment 2 was unconstitutional. In sweeping language, it declared that no one could be made a stranger to the law and implicitly rejected the snide dismissal of gay rights in its Bowers decision a decade earlier” (Chauncey, Chapter 2, page 52). This means that the Supreme Court ruled against a Colorado amendment that would have prevented any city, town, or county in the state from protecting homosexual citizens from discrimination because of their sexual orientation. In this ruling, the Supreme Court yet again stated that all citizens should have equal rights. From this, people can assume the Supreme Court would give the license to marry to same-sex couples. While the Supreme Court has not directly stated this, many can interpret that this is in support of gay marriage.

The issue of gay marriage is indisputable. Allowing same-sex couples benefits the couple, government, and general public, as well. As the years have continued, many have argued whether or not same-sex couples have the right to marry; however, the conclusion should be self-evident. Same-sex marriage provides the couple with stability and further strengthens their bond with each other. The children benefit: they see a firm foundation in the marriage of their parents, and they are not affected in a bad way. The government benefits: it does not have to deal with more finance troubles of individual people within a couple. Society benefits: they model their relationships after healthy homosexual relationships. And most importantly, the couple benefits: they are granted all the rights of a regular married couple and get to soak in the joy of being publicly recognized for being permanently bonded together in love. Overall, the purpose of gay marriage is to express the love and devotion one has for the other. There is no selfish reason homosexuals have that would cause society to reject the proposition of allowing same-sex marriage. There is no reason to keep a free human being from marrying the person they love. There is no reason to prevent individuals from the same rights and benefits married couples receive. There is no reason to let a child wonder why her mothers or fathers cannot get married or go through life without stability in his or her parents’ relationship. One of the few things same-sex couples are simply asking for is what other heterosexual couples get to practice—the right to marry, which ultimately symbolizes the equality of same-sex couples in the eyes of the United States government, something that should already be taking place in our country today.


Steve Jobs’ın İlham Verici Hayatı

Her fırsatta “Kalbinizi ve içgüdülerinizi dinleyin. Her gününüzü son gününüzmüş gibi yaşayın.” diyen Jobs hayatını hayallerini kovalamakla geçmiş. İyi ki de öyle yapmış…

Steven Paul Jobs 24 Şubat 1955’te San Francisco’da doğdu. O dönemde üniversite öğrencisi olan biyolojik ebeveynleri Joanne Schieble ve Suriye asıllı Abdulfattah  ‘John’ Jandali, evli olmadıkları gerekçesiyle bebeklerini evlatlık vermek zorunda kaldılar. Birkaç ay sonra evlenen çiftin bir de kızları oldu. International Business Times’ın haberine göre bundan birkaç ay önce medyaya oğluyla tanışmak istediğini söyleyen Jandali, “Parasının peşinde olduğumu düşünmesini istemediğim için gururum izin vermedi Steve’i aramama, bunu onun yapması gerekiyordu. Benim param var ama oğlum yok. Bu beni üzüyor.” diye açıklama yaptı ama Jobs’dan karşılık görmedi. Fakat, Steve’in biyolojik kızkardeşi Mona Simpson ile çok iyi bir ilişkisi vardı.

İstenmeyen bebeği evlat edinen ve ona Steve adını veren Paul ve Clara Jobs, San Francisco yakınlarındaki Santa Clara’da yaşayan işçi sınıfından bir çiftti. Mountain View’da yaşadıkları evde yıllar sonra  Steve Jobs ilk Apple bilgisayarı elleriyle yapacaktı.

1972’de Portland, Oregon’daki Reed Üniversitesi’ne giren Jobs, akademik hayatın disiplinine uyum sağlayamadığı için birinci dönemin sonunda okulu bıraktı. Video oyunları yapan Atari isimli şirkette teknisyen olarak çalışmaya başlayan Steve, aynı dönemde Homebrew Computer Club (Ev yapımı Bilgisayar Kulübü) ile tanıştı. O dönemde Hewlett-Packard’da hesap makineleri üzerinde çalışan Steve Wozniak ile beraber düzenli olarak katıldıkları bu toplantılardan birinde devrim niteliğindeki keşiflerini ilk defa paylaştılar. Wozniak’ın Steve Jobs’un ailesinin garajında yarattığı anakart, bilgisayar klavyesinde basılan harfin monitörde belirmesini sağlıyordu. Bu bir ilkti!

1 Nisan 1976’da Apple kuruldu. O sırada aralarında olan üçüncü kurucu ortak Ron Wayne, iki haftadan kısa bir süre sonra ayrıldı. Wozniak’ın yarattığı Apple I, o yaz 666.66 dolardan satışa sunuldu. Jobs’un görevi ise üretim için kaynak yaratmak ve ürünün pazarlamasını yürütmekti. İlk devre kartlarının parasını ödeyebilmek için Jobs Volkswagen minibüsünü 250 dolara, Wozniak ise Hewlett-Packard hesap makinesini 500 dolara sattı. Özellikle mühendisler ve meraklıları hedefleyen bu modeli kullanabilmek için klavyeyi ve monitörü kullanıcının bağlaması gerekiyordu.

Apple 1977’de kurucuları ve risk sermayedarları tarafından şirketleştirildi. Renkli grafikler oluşturabilen dünyanın ilk kullanıcı dostu kişisel bilgisayarı olan Apple II piyasaya sürüldü. Bu ürün, küçük bir gruba değil, kitle piyasaya hitap ediyordu. Şirketin gelirleri 1 milyon dolara ulaştı. Büyük oranda Wozniak’ın eseri olan bu model çeşitli iyileştirmeler ile 1993 yılına kadar üretildi. Aşağıdaki fotoğrafta genç Steve Jobs’u Kaliforniya’da Apple II’yi tanıtırken görüyoruz.

Şirket hızla büyürken, Jobs’un kişisel hayatı da hareketliydi. 23 yaşındayken kız arkadaşı Chrisann Brennan’dan Lisa adında bir kızı oldu. Dava açarak kısırlığı nedeniyle Lisa’nın babası olamayacağını iddia ettiği dedikodular arasında olsa da, Jobs kızını kabul etti ama Brennan ile evlenmedi. 1991 yılında kendisinden dokuz yaş küçük olan Laurene Powell ile hayatını birleştiren Jobs’un Reed (1991), Erin (1995) ve Eve (1998) adında üç çocuğu daha oldu.

1980 yılında Apple, topladığı 110 milyon dolar ile o güne kadarki en yüksek halka arzlardan birini gerçekleştirdi ve 1982 yılında şirketin geliri 1 milyar dolara kadar yükseldi.

1983 yılında Pepsi’nin pazarlama gurusu John Sculley, Apple’ın CEO’su olarak atandı. Aynı yıl piyasaya sürülen Lisa modeli çok yenilikçi olmasına rağmen maliyetli olduğu için iki sene içinde geri çekildi. Bir yıl sonra, ilk grafik kullanıcı arayüzü ve “büyük düşün” yaklaşımıyla Macintosh lanse edildi. Ridley Scott’un yönettiği “1984” isimli efsanevi reklam filmi 900,000 dolar gibi o dönemde duyulmamış bir meblağ karşılığında o seneki “Super Bowl”da (ABD amerikan futbolu liginin final maçı, devre arasında reklam vermek hala çok pahalı ve prestijlidir) yayınlandı.

Jobs, NeXT isimli donanım ve yazılım geliştirme şirketini kurdu ve “Yıldız Savaşları”nın yaratıcısı George Lucas’tan Pixar’ı satın aldı. (Pixar 1995’teki halka arzında 140 milyon dolar topladı, 2006’da 7.4 milyar dolara Disney’e satıldı.) 1989’da ilk NeXT bilgisayarı 6,500 dolar etiket fiyatıyla piyasaya sürüldü. Bu ürün çok sayıda satılmış olmasa da etkili bir bilgisayardı: Dünyanın ilk internet tarayıcısı bunlardan birinde yaratıldı. Yazılımı, bugünkü Mac bilgisayarların ve iPhone’larının temelini oluşturdu.

1993’ün ilk çeyreğinde Apple 188 milyon dolar zarar açıkladı. Michael Spindler, CEO görevini Sculley’den devraldı. Microsoft kullanımı önceki modellere göre daha kolay olan Windows 95’i piyasaya sürdüğünde Apple rekabette iyice zorlanmaya başladı. Bunun yanında parça sıkıntısı çekiyordu ve müşterilerin ne istediğini tahmin etmekte zorlanıyordu. Çözümü, Jobs’un şirketi NeXT’i 430 milyon dolara satın almakta ve onların geliştirdiği yazılımları kullanmakta buldular. 1996’da Jobs, Apple’a danışman olarak geri döndü. CEO yine değişti, Gil Amelio göreve geldi.

1997’de Amelio ayrılınca Jobs “geçici” CEO olarak Apple’ın yönetimini ele aldığında şirketin kişisel bilgisayar pazarındaki payı her geçen gün düşüyordu.  İlk işi tutmadığı projelerden kurtulmak oldu. Bir sene sonra lanse edilen renkli iMac masaüstü bilgisayarlar piyasada devrim yaratmakla kalmadı, Apple’a kaybettiği gücü geri kazandırmaya başladı. İnsanların internetle tanışmaya başladığı günlerdi ve eve bilgisayar alma fikri yayılmaya başlamıştı.

2000’de ünvanının başındaki “geçici” kelimesi kaldırıldı ve Jobs yine Apple’ın CEO’su oldu ve Ağustos 2011’deki ani istifasına kadar öyle kaldı. Bu süre boyunca Apple’ın birbiri ardına gelen yenilikçi ürünlerini ve durdurulamaz yükselişini izledik hep beraber.

2001’de piyasaya sürülen iPod ilk mp3 oynatıcısı değildi ama şüphesiz en başarılı olan oldu. Takip eden yıllarda Nano da dahil olmak üzere birçok yeni iPod modeli geliştirildi.

2003’te iTunes Music Store dijital müziğe ulaşmamızı kolaylaştırdı, ilk hafta 1 milyon şarkı satın alındı. Şirket yeni nesil Mac’lerde Intel çipleri kullanılacağını açıkladı.

2007’de ise iPhone girdi hayatımıza, insanlar Apple mağazalarının dışında kamp kurdu adeta. iPhone cep telefonlarına bakış açımızı değiştirdi ve diğer akıllı telefon üreticilerine de öncülük etti.

2008’de lanse edilen MacBook Air hafifliği ve hızıyla herkesin hayranlığını kazandı. Sunum sırasında bilgisayarın inceliğini anlatmak için zarftan çıkarmış olması ise Jobs’u sunum eğitimlerinin vazgeçilmez kahramanı yaptı.

*2010’da tanıştığımız iPad ise şıklığı ve kullanışlılığı ile tablet bilgisayarların makus talihini değiştirdi.

1990’lı yılların ortasında iflasın eşiğinden dönen Apple’ı Ağustos 2011’de “dünyanın en değerli şirketi” ünvanına kavuşturan Steve Jobs, son yedi yıldır pankreas kanseriyle mücadele ediyordu. Ekim 2004’te ameliyat olduğunu ve iyileşeceğini söyleyen Jobs’un aşırı kilo kaybettiğini farketmemek mümkün değildi. 2008’de yaptığı açıklamada “şirketten ayrılmayı düşünmediğini” söyleyen efsanevi CEO, 2009 yılı başında bir süre izin almak durumunda kaldı ve karaciğer nakli ameliyatı oldu. Haziran’da görevinin başına dönmesine rağmen Eylül’de katıldığı Apple organizasyonunda halsizliği gözlerden kaçmadı. 2011 başında tekrar izne çıkan Jobs şirket çalışanlarına gönderdiği mesajda günlük işleri bırakacağını ancak hala CEO olduğunu ve önemli kararları kendisinin vereceğini açıkladı. 24 Ağustos’ta istifa eden Jobs, iPhone 4S lansmanından bir gün sonra aramızdan ayrıldı.

Başarılarla dolu bir hayatın ardından söylenecek çok söz yok aslında. Teknolojiye bakış açımızı değiştirdiği ve ürünleriyle hayatımızı kolaylaştırdığı için teşekkür ediyoruz…

Mehmet Akif ERSOY’un Hayatı-Eserleri

İstanbul’da doğdu, 27 Aralık 1936’da aynı kentte öldü. Bir medrese hocası olan babası doğumuna ebced hesabıyla tarih düşerek ona ‘Rağıyf’ adını vermiş, ancak bu yapma kelime anlaşılmadığı için çevresi onu ‘Âkif’ diye çağırmıştır. Babası Arnavutluk’un Şuşise köyündendir, annesi ise aslen Buharalı’dır. Mehmed Âkif ilköğrenimine Fatih’te Emir Buharî mahalle mektebinde başladı.

Maarif Nezareti’ne bağlı iptidaîyi ve Fatih Merkez Rüştiyesi’ni bitirdi. Bunun yanı sıra Arapça ve İslami bilgiler alanında babası tarafından yetiştirildi. Rüştiye’de ‘hürriyetçi’ öğretmenlerinden etkilendi. Fatih camii’nde İran edebiyatının klasik yapıtlarını okutan Esad Dede’nin derslerini izledi. Türkçe, Arapça, Farsça, ve Fransızca bilgisiyle dikkati çekti. Mekteb-i Mülkiye’nin idadi (lise) bölümünde okurken şiirle uğraştı. Edebiyat hocası İsmail Safa’nın izinden giderek yazdığı mesnevileri şair Hersekli Arif Hikmet Bey övgüyle karşıladı. Babasının ölümü ve evlerinin yanması üzerine mezunlarına memuriyet verilen bir yüksek okul seçmek zorunda kaldı. 1889’da girdiği Mülkiye Baytar Mektebi’ni 1893’te birincilikle bitirdi.

Ziraat Nezareti (Tarım Bakanlığı) emrinde geçen yirmi yıllık memuriyeti sırasında veteriner olarak dolaştığı Rumeli, Anadolu ve Arabistan’da köylülerle yakın ilişkiler kurma olanağı buldu. İlk şiirlerini Resimli Gazete’de yayımladı. 1906’da Halkalı Ziraat Mektebi ve 1907’de Çiftçilik Makinist Mektebi’nde hocalık etti. 1908’de Dârülfünûn Edebiyat-ı Umûmiye müderrisliğine tayin edildi. İlk şiirlerinin yayımlanmasını izleyen on yıl boyunca hiçbir şey yayımlamadı. 1908’de II. Meşrutiyet’in ilanıyla birlikte Eşref Edip’in çıkardığı Sırat-ı Müstakim ve sonra Sebilürreşad dergilerinde sürekli yazılar yazmaya, şiirler ve çağdaş Mısırlı İslam yazarlarından çeviriler yayımlamaya başladı.

1913’te Mısır’a iki aylık bir gezi yaptı. Dönüşte Medine’ye uğradı. Bu gezilerde İslam ülkelerinin maddi donatım ve düşünce düzeyi bakımından Batı karşısındaki zayıflıkları konusundaki görüşleri pekişti. Aynı yılın sonlarında Umur-u Baytariye müdür muavini iken memuriyetten istifa etti. Bununla birlikte Halkalı Ziraat Mektebi’nde kitabet ve Darülfununda edebiyat dersleri vermeye devam etti. İttihat ve Terakki Cemiyeti’ne girdiyse de cemiyetin bütün emirlerine değil, sadece olumlu bulduğu emirlerine uyacağına dair and içti.

I. Dünya Savaşı sırasında İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin gizli örgütü olan Teşkilât-ı Mahsusa tarafından Berlin’e gönderildi. Burada Almanlar’ın eline esir düşmüş Müslümanlar için kurulan kampta incelemeler yaptı. Çanakkale Savaşı’nın akışını Berlin’e ulaşan haberlerden izledi. Batı uygarlığının gelişme düzeyi onu derinden etkiledi. Yine Teşkilât-ı Mahsusa’nın bir görevlisi olarak çöl yoluyla Necid’e ve savaşın son yılında profesör İsmail Hakkı İzmirli’yle birlikte Lübnan’a gitti. Dönüşünde yeni kurulan Dâr-ül -Hikmetül İslâmiye adlı kuruluşun başkâtipliğine getirildi. Savaş sonrasında Anadolu’da başlayan ulusal direniş hareketini desteklemek üzere Balıkesir’de etkili bir konuşma yaptı. Bunun üzerine 1920’de Dâr-ül Hikmet’deki görevinden alındı.

İstanbul Hükümeti Anadolu’daki direnişçileri yasa dışı ilan edince Sebillürreşad dergisi Kastamonu’da yayımlanmaya başladı ve Mehmed Âkif bu vilayette halkın kurtuluş hareketine katkısını hızlandıran çalışmalarını sürdürdü. Nasrullah Camii’nde verdiği hutbelerden biri Diyarbakır’da çoğaltılarak bütün ülkeye dağıtıldı. Burdur mebusu sıfatıyla TBMM’ye seçildi. Meclis’in bir İstiklâl Marşı güftesi için açtığı yarışmaya katılan 724 şiirin hiçbiri beklenilen başarıya ulaşamayınca maarif vekilinin isteği üzerine 17 Şubat 1921’de yazdığı İstiklal Marşı, 12 Mart’ta birinci TBMM tarafından kabul edildi. Sakarya zaferinden sonra kışları Mısır’da geçiren Mehmed Âkif, laik bir Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulması üzerine Mısır’da sürekli olarak yaşamaya karar verdi. 1926’dan başlayarak Camiü’l-Mısriyye’de Türk dili ve edebiyatı müderrisliği yaptı. Bu gönüllü sürgün yaşamı sırasında siroz hastalığına yakalandı ve hava değişimi için 1935’te Lübnan’a, 1936’da Antakya’ya birer gezi yaptı. Yurdunda ölmek isteği ile Türkiye’ye döndü ve İstanbul’da öldü.

Mehmed Âkif’in 1911’de 38 yaşında iken yayımladığı ilk kitabı Safahat bağımsız bir edebi kişiliğin ürünüdür. Bununla birlikte kitabın Tevfik Fikret’ten izler taşıdığı görülür. Fransız romantiklerinden Lamartine’i Fuzuli kadar, Alexandre Dumas fils’i Sâdi kadar sevdiğini belirten şair, bütün bu sanatçıların uğraşı alanlarına giren ‘manzum hikâye’ biçimini kendisi için en geçerli yazı olarak seçmiştir. Ancak, sahip olduğu köklü edebiyat kaygusu onun yalınkat bir manzumeci değil, bilinçle işlenmiş ve gelişmeye açık bir şiir türünün öncüsü olmasını sağlamıştır. Mehmed Âkif’in düşünsel gelişiminde en belirleyici öğe onun çağdaş bir İslamcı oluşudur.

Çağdaş İslamcılık, Batı burjuva uygarlığının temel değerlerinin İslam kaynaklarına uyarlı olarak yeniden gözden geçirilmesini, Batı’nın toplumsal ve düşünsel oluşumuyla özde bağdaşık, ama yerel özelliklerini koruyan güçlü bir toplum yapısına varmayı öngörür. Bu görüşe koşut olarak Mehmed Âkif’in şiir anlayışı Batılı, hatta o dönemde Batı’da bile örneklerine az rastlanacak ölçüde gerçekçidir. Kafiyenin geleneksel Osmanlı şiirinde bir bela olduğunu savunan, resim yapmanın yasak sayılmasının, somut konumların betimlenmesini aksattığı ve bu yüzden şiirin olumsuz etkiler altında kaldığı görüşünü ileri süren Mehmed Âkif, Fuzuli’nin Leylâ vü Mecnûn adlı yapıtının plansız olduğu için yeterince başarılı olamadığını dile getirecek ölçüde çağdaş yaklaşımlara eğilimlidir. Konuşma diline yaslandığı için kolayca yazılıvermiş izlenimi veren şiirleri biçime ilişkin titiz bir tutumun örnekleridir. Hem aruzdan doğan bağların üstesinden gelmiş, hem de şiirin bütününü kapsayan bir iç musiki düzenini gözetmiştir. Dilde arılaşmadan yana olan tutumunu her şiirinde biraz daha yalın bir söyleyişi benimseyerek somutlukla ortaya koymuştur.

Mehmed Âkif geleneksel edebiyatın olduğu kadar, Batı kültürünün değerleriyle etkileşimi kabul eder, ancak Doğu’ya ya da Batı’ya öykülenmeye şiddetle karşı çıkar. Çünkü her edebiyatın doğduğu toprağa bağlı olmakla canlılık kazanabileceği ve belli bir işlevi yerine getirmedikçe değer taşımayacağı görüşündedir. Gerçekle uyum içinde olmayı herşeyin üstünde tutar. Altı yüzyıllık seçkinler edebiyatının halktan uzak düştüğü için bayağılaştığına inanır. İçinde yaşanılan toplumun özellikleri göz önüne alınmadan Batılı yeniliklere öykünmenin doğrudan doğruya edebiyata zarar vereceği, ‘edebsizliğin başladığı yerde edebiyatın biteceği’ anlayışına bağlı kalarak ‘sanat sanat içindir’ görüşüne karşı çıkmış, ‘libas hizmetini, gıda vazifesini’ gören bir şiiri kurma çabasına girişmiştir. Bu yüzden toplumsal ve ideolojik konuları şiir ile ve şiir içinde tartışma ve sergileme yolunu seçmiştir. Bütün çıplaklığıyla gerçeği göstermekteki amacı okuyucusunu insanların sorunlarına yöneltmektir. Bu kaygıların sonucu olarak yoksul insanların gerçek çehreleriyle yer aldığı şiirler Türk edebiyatında ilk kez Mehmed Âkif tarafından yazılmıştır.

Mehmed Âkif şiirinin yaşadığı dönemde ve sonrasında önemini sağlayan gerçekçi tutumudur. Bu şiirde düş gücünün parıltısı yerini gözle görülür, elle tutulur bir yapıya bırakmıştır. Şairin nazım diline bu dilin özgül niteliğini bozmaksızın elverişli olduğu gelişmeyi kazandırması, aruz veznini yumuşatmayı, başarmasıyla mümkün olmuştur. Bu aynı zamanda Türkçe’nin şiir söylemedeki olanaklarının ne ölçüde geniş olduğunu göstermesi demektir. Söz konusu dönemde her şairin dili kişisel bir dil kurma adına dar bir vadiye sıkışmak zorunda kalmıştı. Mehmed Âkif dilin toplumsal kimliğini öne çıkarmış, üslupta öz günlük ve kişiselliğe ulaşmıştır. Yenilikçi bir şair olarak, yaşadığı dönemde görülen ölçüsüz yenilik eğiliminin bozucu etkilerine, ölçüsü işleviyle bağlantılı bir şiir kurmak suretiyle sınır çekmeye çalışmıştır.


“Safahat”, Mehmet Akif Ersoy’un şiirlerini topladığı yedi kitaplık şiir külliyatının adıdır. İçinde 11.240 mısra tutan 108 şiir bulunmaktadır. Şair, İstiklal Marşı’nı Safahat’a koymamıştır. Nedenini ise şöyle açıklar: “Çünkü ben onu milletimin kalbine gömdüm” 

Birinci kitap, yalnız “Safahat” adını taşır. Bundan başlayarak sıra numarası almış bulunan öteki kitapların ayrıca isimleri vardır. Müstakil ciltler hâlinde ve farklı zamanlarda birkaç baskı yapmış olan kitaplar, latin harfli baskılarından önce bir arada, tek cilt içinde yayınlanmamıştır.

Yedi kitabın ilk altısının bütün baskıları İstanbul’da, yedinci kitabınki ise Kahire’de yapılmıştır. Safahat’ı teşkil eden yedi kitabın mısra sayıları ile eski harflerle yapılmış baskılarının tarihleri şöyledir:

1. Safahat: Siyasal olaylar, mistik duygular, dünyevi görevlerden bahsedilir. 44 şiir, 3084 mısra. Üç baskı: 1911, 1918, 1928.
2. Süleymâniye Kürsüsünde: Süleymaniye Camisi’ne giden iki kişinin söyleşileri ile başlar, kürsüde Seyyah Abdürreşit İbrahim’in konuşturulduğu uzun bir bölümle devam eder. Bir şiir, 1002 mısra. Dört baskı: 1912, 1914, 1918, 1928.
3. Hakkın Sesleri: Topluma İslami mesajı yaymaya çalışan on manzumedir. Ateizme, ırkçılığa, umutsuzluğa çatılmaktadır. 10 şiir, 482 mısra. Üç baskı: 1913, 1918, 1928.
4. Fatih Kürsüsünde: Fatih Camisi’ne giden iki kişinin söyleşileri ile başlar, vaizin uzun konuşması ile devam eder. Tembellik, irtica (gericilik), batı taklitçiliği eleştirilir. Bir şiir, 1692 mısra. Dört baskı: 1914 (iki baskı), 1918, 1924.
5. Hatıralar: Akif’in gezdiği yerdeki izlenimleri ve toplumsal felaketler karşısında Allah’a yakarışını içerir. 10 şiir, 1314 mısra. Üç baskı: 1917, 1918, 1928.
6. Asım: Hocazade ile Köse İmam arasındaki konuşmalar şeklinde tasarlanmış tek parça eserdir. Eğitim-öğretim, ırkçılık, savaş vurgunculuğu, batıcılık, gibi pek çok konudan bahseder. Bir şiir, 2292 mısra. İki baskı: 1924, 1928.
7. Gölgeler: 1918-1933 arasında yazılmış 41 adet manzumeyi içerir. Herbiri, yazıldıkları dönemin izlerini taşır. Üç tanesi ayet yorumu şeklindedir. 41 şiir, 1374 mısra. Bir baskı: 1933.

Daha ayrıntılı bilgi ve örnekler için tıklayınız: Mehmet Akif Ersoy ve Edebiyat

8. Safahat (Toplu Basım) (ilki 1943) – 6 Safahat’ı bir araya getirir. 1943’teki toplu basımının sonuna Âkif’in hayattayken basılmamış şiirlerini içeren Damadı Ömer Rıza Doğrul tarafından bir araya getirilmiş 16 manzumeden ibaret Son Safahat başlıklı bölüm eklenmiştir.
9. Safahat (Toplu Basım) : 6 Safahat’ın ve Son Safahat’ın yeni harflerle toplu basımıdır. Ömer Rıza Doğrul tarafından basıma hazırlanmış, bir mukaddime, indeks ve önsöz konulmuştur.

Safahat, 1943 yılından itibaren yeni harflerle de basılmaya başlanmıştır. Şimdiye kadar yüz defadan fazla ve beş yüz bin adet kadar basılmış olan “Safahat”, yurdumuzda en fazla alınan ve okunan, bir şiir ve fikir kitabıdır.

“Safahat”: “Safhalar, devreler, dönemler” ve “görünüşler, manzaralar” demektir. (“Kötülük, rezillik…” demek olan “sefahet” kelimesiyle karıştırmamalıdır.) Safahat’ı teşkil eden manzumelerin tamamı “aruz” vezni ile yazılmıştır. Şiirlerin uzunluğu bir kıt’adan, 2292 mısra’a kadar değişmektedir. Mehmet Âkif, “İstiklâl Marşı”nı “milletin malıdır” diyerek Safahat’a almamıştır. “Çanakkale Şehidleri” adıyla meşhur olan şiir ise “Âsım” kitabında bulunmaktadır.

Mehmet Akif Ersoy’un Tefsirleri

Mehmet Akif’in tefsir yazılarının hepsi elli yedi tanedir. Bunların on sekizi manzum olarak yazılmış olup, Safahat’a alınmışlardır. Elli üç tanesi âyet ve dört tanesi hadis üzerine yazılmıştır. Çoğunun uzunluğu bir sayfadan azdır. Akif Bey, memleketin ve halkın o günkü meselelerine hitap eden bir veya birkaç ayet veya hadîsi mevzu alarak, okuyuculara onlarla yol göstermeye çalışmıştır. Dolayısıyla bu yazılar, tefsir ilmi bakımından değil, zamanın meselelerine bakış açısından mühimdirler.

Mehmet Akif Ersoy’un Mektupları

Hâlen elli kadar mektubu ve bazı mektup parçaları yayınlanmış bulunan Mehmet Âkif’in, dağınık hâlde, bazı kimselerin elinde birkaç yüz mektubunun bulunduğunu tahmin etmekteyiz. Bunların toplanarak yayınlanması, şairimizin düşünceleri, hayatı ve yakın tarihimiz bakımından çok faydalı olacaktır.

Mehmet Akif Ersoy’un Vaazları

Mehmet Âkif Ersoy’un bir tanesi kitap içinde yayınlanmış, diğerleri konuşma sırasında Eşref Edib tarafından tesbit edilmiş olan, dokuz konuşması, va’azı (mev’izası) vardır. Bunlardan birincisi, bir kulüpte konuşma şeklinde yapıldıktan sonra, “Mevâiz-i Dîniye” kitabında yayınlanmıştır. Kalan sekiz va’azın üçü Balkan Harbi içinde İstanbul’un üç büyük camiinde (Beyazıt, Fâtih, Süleymâniye); birisi Balıkesir Zağnos Paşa Camii’nde; üçü ise Kastamonu’da Nasrullah Camii’nde ve şehrin kazalarında verilen va’azlardır. Her bakımdan çok önemli konuşmalardır.

Mehmet Akif Ersoy’un Tercümeleri

Mehmet Âkif, 1908’den sonra, hepsi de dergisinde yayınlanmış ve 268 tefrika devam etmiş olan 55 ayrı tercüme yapmıştır. Bunların birkaçında “Sa’di” takma adını kullanmıştır.

Tercümeler, beşi Arapça ve biri Fransızca yazmış olan altı yazardan yapılmıştır. Tercümelerin yazar ve tefrika sayısı bakımından dağılışı şöyledir: Ferid Vecdi: 7 tercüme, 73 tefrika/M. Abduh: 31 tercüme, 48 tefrika / A. Refik: Bir tercüme, 3 tefrika / Şeyh Şiblî: Bir tercüme, 10 tefrika/A. Câviş: 13 tercüme, 122 tefrika/Said Halim Paşa (Fransızca): 2 tercüme, 12 tefrika… Kitap olarak basılmış tercümeleri:

1. “Müslüman Kadını”, Ferid Vecdi; 2. “Hanoto’nun Hücumuna Karşı Şeyh Muhammed Abduh’un İslâm’ı Müdâfa’ası”; 3. “İslâmlaşmak”, Said Halim Paşa; 4. “Anglikan Kilisesine Cevap”, Abdülaziz Câviş; 5. “İçkinin Hayât-ı Beşerde Açtığı Rahneler”, Abdülaziz Câviş.

Mehmet Akif Ersoy’un Makaleleri

Çeşitli cemiyet, edebiyat ve fikir meseleleri üzerine, makale, sohbet ve hatıra şeklinde kaleme alınmış elli yazıdan ibarettir. Bunların on yedisi “Hasbihâl”, on biri “Edebiyat Bahisleri”, dördü “Eski Hâtıralar”, ikisi “Letâif-i Arabdan” genel başlıkları altında –bazan ikinci bir başlık daha taşıyarak– yayınlanmışlardır. On beşinin ise ayrı başlıkları vardır. Mehmet Âkif’in düşünceleri, bilgisi, kültürü ve irfanı, çok samimî bir dille kaleme aldığı bu yazılarında görülmektedir.

Mehmet Akif Ersoy’un Safahat Dışında Kalmış Eserleri

Mehmet Akif Bey, Halkalı Baytar Mektebi’nin son sınıflarında bulunduğu sıralarda (1891-1893), şiirlerini zamanın dergilerine göndermeye başlamıştı. 1908 sonrasında, yazdıklarını devamlı olarak yayınlamaya başlamadan önceki yıllarda da, önemli bir şair olarak tanınmış ve kabul edilmişti. Gerek dostlarına gönderdiği manzum mektuplar ve gerek diğer manzumeleri, şiir meraklıları tarafından yazılarak elden ele yayılıyordu.

Mehmet Akif, 1908’den önce yazdığı şiirlerinden birkaçını, 1908’den sonra neşretmekle beraber, beğenmediklerinin hepsini ortadan kaldırmıştır. Kendisinin, ikinci bir Safahat hacminde olduğunu söylediği eski şiirlerinden, sadece, 1900’den önce yayınlanmış olanlarla, ele geçen mektuplarında bulunanlar ve meraklıların defterlerinde kalanlar kurtulmuşlardır.


İnternet’ten Para Kazanmanın Yolları

Çoğu insan internette boş boş durmaktan yakınmaktadır. Bende bunlardan biri olarak geçtiğimiz haftaya kadar epeyce bir arayış içinde gezindim durdum. Sonra bir arkadaşım bana diye bir siteden bahsetti. Bende nedir? neyin nesidir? diye merak ettim ve araştırayım dedim. yazankazanir adlı sitede  yapmanız gereken; bin’i aşkın makale konusundan birini seçip, size verilen görevler ve istekler doğrultusunda, o konu hakkında makale yazmak. Makale’nizi sitenin kendine ait makale şablonun’da tasarlıyıp site editörlerine yolluyorsunuz. Makaleniz incelendikten sonra eğer sizden düzeltmeniz istenen kısımlar var ise, size editörler tarafından geri dönüş yapılıyor. Bu arada makale yazarken yazılarınız tamamen özgün olmalıdır, yani kopyala-yapıştır olmaması gerek. Eğer kopyala-yapıştır yaparsanız bu sitenin kontrol motoru tarafından bulunup, site editörleri tarafından bunu düzeltmeniz için bir geri dönüş yapılacaktır. Ben hiç makale yazmadım ki, nasıl yapabilir miyim acaba? diye düşünüyorsanız endişelenmeyin boşuna. Sitede yapmanız gereken herşey en ince ayrıntısına kadar anlatılıyor. ”Sen onları bırakta parasını söyle” dediğinizi duyar gibiyim 🙂 Yazdığınız her makale başına 5tl ücret alıyorsunuz. 400 kelimelik bir makale yeterli görünmekte. Ödemeler ‘paypal’ üzerinden yapılıyor. İlk başta çok uğraştırıyor, 5tl için değer mi diyebilirsiniz ama yazmayı sürekli hale getirmeyi başarabilirseniz, zamanla sizin çocuk oyuncağı gibi birşey olacağından eminim…

Hüseyin Güroğlu

Uluslararası İlişkiler Boyutuyla Ermeni Sorunu


1878 Berlin Anlaşması ile uluslar arası alana taşınan Ermeni sorunu her dönemde büyük güçlerin uluslar arası politikada ilgilendikleri bir konu oldu. Osmanlı döneminde imparatorluğun dağılma süreciyle birlikte, imparatorluk topraklannda söz sahibi olmak isteyen ve/veya imparatorluğun çöküşünü hızlandırmak isteyen devletlerin Ermenilere yönelik politikalar oluşturduklarını görüyoruz. Osmanlı Imparatorluğu’nun dağılmasından sonra ise Kafkasya politikası ve dünyanın çeşitli ülkelerinde yaşayan Ermeniler bağlamında Ermeni sorununun uluslar arası ilişkilerde yer aldığı söylenebilir.

Dünyanın çeşitli ülkelerinde yaşayan Ermenilerin kurduktan organizasyonlar vasıtasıyla bulundukları ülkelerin dış politikasına etki etme çabaları ve özellikle sadece Ermeni toplumuna özgü olan ve kendilerini parti olarak nitelendiren organizasyonların uluslar arası alandaki rolleri de Ermeni sorunu bağlamında ele alınması gerekli konulardır.

1991 yılında Ermenistan’ın bağımsızlığını kazanmasıyla birlikte Ermeni sorununun Ermenistan boyutu da gündeme geldi. Ermenistan’ın bağımsızlığı iki noktada önem taşımaktaydı. Birincisi, bu ülkenin Türkiye ile dan ilişkileri ve bu ilişkilere Ermeni sorununun etkisi. ikinci önemli nokta ise Ermenistan’ın diğer ülkelerde yaşayan Ermeniler ile olan bağı ya da onların Ermenistan dış politikasına yön verme çabalarıdır.

Bu makalede yukarıda belirtilen konular ana hatlarıyla ele alınacak ve Ermeni sorununun uluslar arası ilişkiler boyutu analiz edilecektir.

Ermenistan Dışındaki Ermeni Toplumu Kuruluşları ve Faaliyetleri

Ermenilerin belirli bir yoğunlukta yaşadığı başta ABD olmak üzere Fransa, Kanada. Lübnan, Rusya,Avustralya, İran ve İngiltere gibi ülkelerde örgütlendikleri görülüyor. Söz konusu Ermeni örgütler çok çeşitli alanlarda faaliyet göstermektedir. Eğitim, sağlık, din hizmetleri ve politika bunlardan bazılarıdır. Mevcut örgütler arasında Ermeni Devrimci Federasyonu veya bilinen adıyla Taşnaklar, Sosyal Demokrat Hınçak Partisi ve Ramgavar olarak bilinen Ermeni Liberal Demokrat organizasyonları kendilerini politik parti olarak tanımlamaktadırlar.

Ermenilerin ABD’deki nüfusu 750.000 kadardır. Kanada’da 50.000 kadar Ermeni yaşamaktadır. Avrupa’da ise Fransa 300.000 kişi ile en fazla Ermeni’nin yaşadığı ülkedir. Ortadoğu’da 200.000’er kişi ile Ermeni toplumu İran ve Lübnan’da yoğunlaşmaktadır. Avustralya’da da Ermeni nüfusu 30.000 kadardır. Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunun toplam sayısı 4-5 milyon civarındadır. ABD. Fransa ve Ortadoğu’da Ermeni toplumunun varlığı oldukça eski tarihlere kadar uzanmasına rağmen, Avustralya ve Kanada’da Ermeni yerleşimi daha yenidir. Özellikle Avustralya’ya Ermeni toplumunun yaygın olarak göçü 1960’lı yıllarda başlamıştır.

Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunun kurduğu organizasyonlar genel olarak araştırma kuruluşları, yardım kuruluşları, kültürel ve sportif amaçlı kuruluşlar olarak sınıflandırılabilir. Bunların yanında hemen her ülkede yukarıda değinilen kendini politik parti olarak adlandıran Taşnak, Hınçak ve Ramgavar örgütleri bulunmaktadır. Yine pek çok ülkede Ermeni Ulusal Komitesi adlı organizasyon vardır. Bu her ülkede o ülkenin adıyla ortaya çıkmaktadır. Örneğin, Amerika Ermeni Ulusal Komitesi (Armenian National Committee of America) ve Avustralya Ermeni Ulusal Komitesi (Armenian National Committee of Australia) gibi. Bunun yanında Ermeni Genel Hayır Birliği (Armenian General Benevolent Union-AGBU)’nın pek çok ülkede şubeleri bulunmaktadır.

Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunun organizasyonları faaliyetlerinde soykırım iddialarının ön plâna çıkaran ve bulunduktan ülkelerin yönetimlerini bu noktada yönlendirmeyi amaçlayan bir çizgiyi takip etmektedirler. Araştırma merkezleri gerek hükümetler dışı organizasyon (XGO) gerekse üniversiteler bünyesinde faaliyet gösterenler, soykırım iddialarını içeren sempozyum, panel ve konferanslar düzenlemektedirler. Ermeni Ulusal Komiteleri Ermenilerin bulundukları ülkelerin politik yaşamına katılmaları ve Ermeni toplumunun görüşlerinin medyada yer alması için gerekli çalışmaları yapmaktadırlar. AGBU gibi yardım kuruluşları ve bazı kültürel amaçlı kuruluşlar dünyanın çeşitli ülkelerindeki Ermenilerin ekonomik ve kültürel ihtiyaçlarını karşılamak amaçlı faaliyetleri içerisindedirler. Ermeni Devrimci Federasyonu (Taşnaklar), Hınçaklar ve Ramgavarlar ile Amerika Ermeni Asamblesi (Armenian Assembly of America-AAA) ve Ermeni Ulusal Komiteleri tamamen politik alanda yoğunlaşmışlardır. Amerika Ermeni Asamblesi ve Amerika Ermeni Ulusal Komitesi soy kırım iddialarının ABD Kongresine taşınmasında itici güç durumundadırlar. Bunlar ayrıca ABD’deki Ermeni lobisinin de ana unsurlarıdır. Türkiye’ye yönelik ABD yardımlarının engellenmesi. Türkiye’ye ABD’nin silâh satışının önlenmesi. Azerbaycan’a ABD yardımının yapılmasının önlenmesi ve Ermenistan’ın her alanda ABD tarafından desteklenmesi ABD’deki Ermeni lobisinin ana amaçlarındandır.

Avrupa ülkelerindeki Ermeni organizasyonları da benzer faaliyetlerde bulunmaktadırlar. Bu ülkelerdeki Ermeni toplumunun organizasyonları için soy kırım iddiaları ve Ermeni toplumunun bu iddialar çevresinde toplanması kendilerinin varlık nedenini oluşturmaktadır. Bu durum bir “soy kırım” endüstrisinin oluşmasına neden olmuştur. Ermeni toplumunun belirli bir konu etrafında birleşip lobi oluşturması ise bulundukları ülkedeki Ermeni toplumuna politik alanda bir avantaj sağlamaktadır. Bu özellikle ABD’de görülmektedir.

Ermenistan’ın Bağımsızlığı ve Türkiye – Ermenistan İlişkileri

1991 yılında Ermenistan’ın bağımsızlığıyla birlikte Ermeni sorununda Ermenistan olgusu devreye girdi. Ermenistan ile yukarıda belirtilen dışarıda yaşayan Ermeni toplumu arasındaki bağ ve Türkiye ile Ermenistan ilişkilerinin izlediği seyir Ermeni sorununun uluslararası ilişkiler boyutunu ön plâna çıkardı.

Ermenistan’ın bağımsızlığı Türkiye tarafından tanındı. Ancak iki ülke arasında diplomatik ilişkileri kurulamadı. Diplomatik ilişkilerin kurulamamasının ön engeller ise Ermenistan’ın soy kırım iddialarını uluslararası alanda gündeme getirmesi ve Karabağ sorunudur.Soy kırım iddiaları Ermenistan’ın Bağımsızlık Bildirgesinde yer almaktadır ve Ermenistan anayasası da Bağımsızlık Bildirgesine atıfta bulunmaktadır. Ermenistan politikasına Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunu etkisi özellikle soykırım iddiaları ve Türkiye ile Ermenistan ilişkileri konusunda ortaya çıkmaktadır. Ermenistan’ı Bağımsızlığa taşıyan süreçte önemli rol oynayan Ermenistan Ulusal Hareketi ve Ermenistan’ın ilk Devlet Başkanı Levon Ter Petrosyan. soy kırım iddialarının Ermenistan tarafından gündeme getirilmesine karşıydı. Ermenistan Bağımsızlık Bildirgesinde de konunun yansıtılmasına Ter Petrosyan karşı çıkmıştı. Ancak Ermenistan dışındaki Ermeni toplumu ve bunların partileri olarak adlandırılan partiler özellikle de Ermeni Devrimci Federasyonu ve Ermeni Liberal Demokrat Parti Ter Petrosyan’a ve Ermeni Ulusal Hareketine yönelik çok sert eleştirilerde bulundular. Bu partilerin Türkiye topraklanrı üzerinde iddiaları vardır. Örneğin. Ermeni Liberal Demokrat Parti’den bir lider. Ermenistan Cumhuriyetini gelecekte büyük Ermenistan’ın bir çekirdeği olarak değerlendirirken Ermenistan hükümetinin bunun gerçekleşmesine kendisini adaması gerektiğini ifade etmiş ve Ermenistan Cumhuriyeti’nin hem asılsız Ermeni ”soykırımının” de Ermenistan’ın toprak iddialarının uluslararası toplum tarafından tanınması için çaba sarf etmesi gerektiği belirtmiştir. Yine Ermeni Devrimci Federasyonun milletvekili. Kars Antlaşmasının Ermenistan tarafından tanınmamasını isteyen bir konuşma yapmıştır. Ter Petrosyan Türkiye ile ilişkiler konusunda çok daha radikal bir tutum içerisinde olan Ermenistan dışındaki Ermeni toplumu ve bunların partileriyle mücadele etmek zorunda kaldı. Nitekim Ter-Petrosyan ile Ermeni Devrimci Federasyonu arasındaki mücadele 1994 yılında Devrimci Federasyonu’nun Ermenistan’daki faaliyetlerinin durdurulmasıyla sonuçlandı. Görüldüğü üzere Ermenistan dışındaki Ermeni toplumu gerek soykırım iddiaları gerekse Türkiye-Ermenistan ilişkileri konusunda hesaba katılması gereken temel unsurlardan birisidir. Ermeni Devrimci Federasyonu’nun faaliyetlerinin Ermenistan’da durdurulmasından sonra Ter Petrosyan aleyhine yoğun bir kampanya başlatan bazı Ermeni toplumu kuruluşları, Ermenistan’ın dış temsilcilikleri önünde Ter Petrosyan aleyhine gösteriler düzenlemiştir. Sonuçta Ter Petrosyan, istifa etmek zorunda kalmış ve sonrasında yapılan seçimlerde ise Taşnaklann desteğine sahip ve radikal politik görüşleriyle bilinen Robert Koçaryan, Ermenistan Devlet Başkanı olmuştur. Ter Petrosyan döneminde Ermenistan soykırım iddialarını gündeme getirmekten kaçınırken Koçaryan ile birlikte Ermenistan yönetimi, iddiaları yeniden gündeme taşımıştır. Türkiye’nin Ermenistan ile normal diplomatik ilişkileri kurmak için ileri sürdüğü şartlardan biri Ermenistan’ın soykırım iddialarını uluslararası alanda gündemden çıkarmasıdır. Ermenistan ayrıca gerekli yasal düzenlemeleri de yapmalıdır. Yukarıda belirtildiği gibi Ermenistan anayasasından Ermenistan Bağımsızlık Bildirgesine yapılan atıf çıkartılmalıdır. Türkiye’nin Ermenistan ile normal diplomatik ilişkileri kurmak için ileri sürdüğü bir diğer şart ise Karabağ sorununun çözülmesidir.

Karabağ Problemi

Sovyetler Birliği döneminde Azerbaycan sınırları içerisinde yer alan ve nüfusunun çoğunluğunu Ermenilerin oluşturduğu Dağlık Karabağ’da ilk çatışmalar 1988 yılında Ermenilerin Azerbaycan yönetiminden çıkma talepleriyle birlikte başladı. 1991 yılında Azerbaycan ve Ermenistan’ın bağımsızlığını kazanmasından sonra ülkeler arası bir sorun hâline gelen Karabağ çatışmasında 1994 yılında ateşkes antlaşması imzalandı. Bu aşamadan sonra soruna çözüm bulunması için görüşmeler yoğunlaştırıldı.

Soğuk Savaş dönemi sonrası en yıkıcı bölgesel savaşlardan biri olan Karabağ çatışmasında 1 milyon Azerbaycan vatandaşı mülteci durumuna düşmüş ve Azerbaycan topraklarının % 20’si Ermeni işgaline uğramıştır. Karabağ çatışması hem Türkiye-Ermenistan ilişkilerini etkilemiş hem de Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunun Türkiye ve Azerbaycan aleyhine faaliyetlerinin yoğunlaşmasına neden olmuştur. Her ne kadar Ermenistan özellikle Hocalfda yapılan katliâmdan sonra Dağlık Karabağ yönetimiyle bir bağı olmadığını ve çatışmanın Azerbaycan’ın bir iç sorunu olduğunu açıklasa da uluslar arası gözlemciler tarafından da Ermenistan’ın Dağlık Karabağ Ermenilerine yardım yaptığı teyit edilmiştir. Nitekim bağımsız Ermenistan’ın ilk Cumhurbaşkanı Ter Petrosyan’dan sonra sözde Dağlık Karabağ Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanı Robert Koçaryan. Ermenistan Cumhurbaşkanı olmuştur. Ter Petrosyan döneminde Ermenistan’ın Türkiye ile ilişkileri geliştirme politikasının önündeki en büyük engel Karabağ savaşı olmuştur. Çelişkili bir şekilde Ter Petrosyan’ın Karabağ politikası Türkiye ile ilişkilerde normalleşmeyi engellerken. Ermenistan’ın Türkiye’ye karşı radikal politikalar izlemesini savunan Ermenistan dışındaki Ermeni toplumu tarafından da eleştirilmiştir.

1994 yılında ateşkes antlaşmasının imzalanmasından sonra barış sürecine Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilâtı (AGİT) bünyesinde hız verildi. AGİT çerçevesinde yürütülen görüşmelerde önemli bir dönüm noktası 1996 yılındaki AGİT Lizbon Zirvesi olmuştur. Bu zirvede Azerbaycan’ın toprak bütünlüğünü esas alan karar tasarısı Ermenistan dışındaki ülkelerin desteğini almıştır. 1997 yılında da AGİT adım adım çözüm önerisinde bulunmuştur. Bu öneri Ermeni kuvvetlerin öncelikle Dağlık Karabağ dışında kalan işgal ettikleri topraklardan çekilmesini ve Karabağ’ın statüsü konusunun daha sonra ele alınmasını önermekteydi. Ermenistan Devlet Başkanı Levon Ter Petrosyan da bu öneriye sıcak baktığı açıklamasında bulunmuştur. Ancak muhalefetin sert eleştirileri sonucu Ter Petrosyan’ın istifası ve uzlaşmaya yanaşmayan Koçaryan’ın Devlet Başkanı seçilmesiyle barış sürecinde bir tıkanma yaşanmıştır. Koçaryan iktidannın ilk yılında Karabağ sorununun çözümü için Azerbaycan Devlet Başkam Aliyev ile görüşmekten kaçınmasına ve Aliyev’in muhatabının Karabağ yönetimi olduğunu söylemesine rağmen daha sonra sorunun çözümü için Aliyev ile bir araya gelmiş ve barış süreci devam etmiştir.

Türkiye. Karabağ sorununa uluslar arası örgütler ve özellikle de AGİT çerçevesinde bir çözüm bulunmasını istemiştir. 1992 yılında da Türkiye ve ABD destekli koridor önerisi ortaya konmuştur. Bu öneri Azerbaycan ile Nahçivan arasındaki bölgenin bir kısmının Azerbaycan’a verilmesi (Mehri Koridoru) ve Ermenistan ile de Dağlık Karabağ arasında bağ kurulmasını içermekteydi. Ancak bu her iki tarafça reddedilmiştir. Son dönemde barış görüşmelerinde koridor konusu yeniden tartışılmaktadır.

Ermeni Sorununda Diyalog Çabaları

Türk ve Ermeni tarafları arasında sivil diplomasi örneği olarak adlandırılabilecek olan ve tarafların görüşlerini karşılıklı olarak tartışmalarına imkân tanımak amacıyla bazı girişimler olmaktadır. İki taraftan gazeteciler belirli aralıklarla bir araya gelmekte ve sorunlar masaya yatırılmaktadır. Bunun yanında diyalog açısından en ciddî girişim Türk-Ermeni Barışma Komisyonu’nun kurulmasıdır.

Türk-Ermeni Barışma Komisyonu (TEBK) 9 Temmuz 2001 tarihinde altı Türk ve dört Ermeni temsilcinin katılımıyla kurulmuştur. TEBK’nın amaçlan Terms of Reference adlı belge ile şu şekilde açıklandı: Türkler ve Ermeniler arasında karşılıklı anlayış ve iyi niyeti geliştirmek. Ermenistan ve Türkiye ilişkilerinin iyileştirilmesini teşvik etmek: Türk-Ermeni sivil toplum örgütleri ve Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunda mevcut barışma arzusundan yararlanmak ve söz konusu örgütler arasında temas, diyalog ve işbirliğini desteklemek; doğrudan bazı faaliyetlere girişmek ve diğer kuruluşların projelerinin gerçekleşmesine yardımcı olmak; hükümetlere sunulmak üzere bazı tavsiyeler geliştirmek; iş dünyası, turizm, kültür, eğitini, araştırma, çevre, medya ve güven artırıcı önlemler alanında resmî olmayan işbirliğini desteklemek, talep üzerine, tarihî, psikolojik, hukukî ve diğer alanlardaki bazı projeler için uzman incelemesi sağlamak.

Türk-Ermeni Banşma Komisyonu’nun Ermeni tarafında özellikle de Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunda değerlendiriliş biçimine baktığımızda bu toplum kesimin diyaloğa hiç hazır olmadığı ve ileri sürdükleri iddiaların araştırılmasını bile istemedikleri görülür.

TEBK, üyelerinin resmî görev ve sıfat taşımadığı bir sivil diplomasi örneğiydi. Komisyon Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunda ve Ermenistan’da geniş platformda tartışılmış ve değerlendirmeler yapılmıştır. Bazı istisnalar dışında Ermenilerin TEBK’ya bakışı olumsuz olduğu söylenebilir. Komisyona yönelik en sert eleştiriler Taşnakların ABD’deki örgütlerinden Ermeni Ulusal Komitesi (Armenian National Commitı America -ANCA-) ve yine bir Taşnak örgütü olan Ermeni Devrimci Federasyonu’ndan geldi. Taşnaklar TEBK’yı yabancı güçler tarafından emredilen, yetkisiz kişilerin katıldığı ve Ermeni millî çıkarlarını gözetmeyen bir girişim olarak değerlendirdiler. Taşnaklar için asılsız soykırımın Türkiye tarafından tanınması her türlü görüşmenin ön şartıydı. Taşnaklann temel kaygısı Barışma Komisyonu’nun faaliyetlerinin asılsız soy kırımın uluslararası düzeyde tanınması çabalarının önünde engel oluştması ve Ermeniler arasında bölünmeye neden olmasıydı. TEBK’nın kurulmasından sonra Ermeniler arasında tartışmalar incelendiğinde bölünme konusunda Taşnakların endişelerinin yersiz olmadığını söyleyebiliriz.

Ermenistan’da Ter-Petrosyan döneminde iktidarda olan Ermeni Ulusal Hareketi’ne ve Amerika Ermanistan Asamblesi’ne (Armenian Assembly of America-karşı olan çevreler, Komisyona yönelik sert eleştiriler yaptılar. Bunun nedeni TEBK’nın Ermeni üyelerinin Ter-Petrosyan döneminde önemli görevlerde bulunmuş olmalarıdır. Örneğin Komisyon’un üyelerinden Arzumanyan, Ter-Petrosyan dönemi Dışişleri Bakanlarındandı ve Hovhanisyan aynı dönemde Ermenistan’ın Suriye Büyükelçisiydi.

ANCA ve Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunun örgütleri ABD Dışişleri Bakanlığını da TEBK’nın kurulmasını teşvik ettiği gerekçesiyle eleştirdiler. ABD Dışişleri Bakanlığı Barışma Komisyonu’na yönelik desteğini ifade etmişti. Hatta medyada ABD Dışişleri Bakanlığı’nın Komisyona maddi destek sağladığı haberleri çıkmıştı. TEBK’nın Ermeni üyeleri ise ABD hükümetinin maddî desteği hakkında bir bilgileri olmadığını belirttiler.

ANCA’nın tersine AAA. Komisyona açık destek verdi. Barışma Komisyonu’nun kurulması ABD’deki iki büyük Ermeni örgütü olan ANCA ve AAA arasındaki rekabeti daha da arttırdı. Barışma Komisyonu ABD’deki iki büyük Ermeni örgütünün ortak lobi faaliyetlerini etkiledi. Barışma Komisvonu’nun kurulmasının Ermenilerin asılsız soykırım iddialarını taşıdıkları ülkeler üzerinde de etkisi oldu. Avrupa Parlamentosu TEBK’nın oluşturduğu diyalog ortamının önemine işaret ederek Türkiye ile ilgili kararda Ermenilerin asılsız soykırım iddialarına yer vermedi. Alman Parlamentosu da Ermeni asılsız soykırım iddiaları ile ilgili bir dilekçeyi görüşmeyi, Türk–Ermeni sivil toplum örgütleri arasında temasların başlamış olduğuna dikkat çekerek reddetti.

TEBK 11 Aralık 2001 de Ermeni temsilcilerin ortak bir beyanat yayınlayarak komisyondan ayrılmalarıyla dağılmıştır. TEBK. iki toplum arasında diyalog ortamı oluşturmaya yönelik bir girişimdi. Ancak Ermeni tarafının böyle bir diyaloga hiç hazır olmadığı görüldü. Burada temel sorun Ermenilerin asılsız soykırım iddiaları ve Ermenistan dışındaki Ermeni örgütlerinin asılsız soykırımın uluslararası düzeyde tanınmasını temel faalivet alanı olarak ele almalarıdır. Komisyon’a karşı Ermenistan dışındaki Ermeni örgütlerinin faaliyetleri de bu toplumun iyi örgütlendiğini ve sivil toplum örgütlerinin bir baskı aracı olarak kullanılabileceğini göstermektedir. Türkiye’de de Ermeni iddialarına ve bu iddialar doğrultusunda Ermenilerin yaptıkları faaliyetlere sivil toplum örgütleri cevap verebilir. Bunun için öncelikle konu ile ilgili bilgilenmeleri ya da bilgilendirilmelerin yapılması ve bunları harekete geçirecek mekanizmaların kurulması gerekir. Türkiye’de TEBK gibi bir oluşum ve faaliyetler; hakkında kamuoyu ve sivil toplum örgütlerinin ilgisizliği dikkat çekicidir. Taraflar arasında yeniden Barışma Komisyonu’nu canlandırma doğrultusunda görüşmeler sürdürülmektedir. Daha önceki tecrübeden yola çıkan taraflar görüşmeleri gizli yürütme eğilimdedirler. Konuşulanların hemen kamuoyuna yansıtılması bazı çevrelerin Komisyonu hedef almasına neden olmuş ve bu durum Komisyonu olumsuz etkilemiştir.


Ermeni iddialarının Ermenistan dışındaki Ermeni toplumu tarafından çeşitli ülkelerde gündeme getirilmesi, 1991 yılında Ermenistan’ın bağımsızlığı ile birlikte Ermenistan’ın da hem Türkiye ile ilişkiler bağlamında hem de Ermenistan’ın dışardaki yurttaşlarıyla bağlantısı ile Ermeni sorununa bir aktör olarak girmesi sorunun uluslararası ilişkiler boyutunu ön plana çıkardı. Türkiye ile Ermenistan arasında Ermenistan yönetiminin asılsız soy kırım iddialarını uluslararası alanda gündeme getirme çabalarından ve Karabağ sorunundan kaynaklanan gerginlik Ermenistan dışındaki Ermeni toplumunun da devreye girmesiyle diğer ülkeler ile Türkiye ve Ermenistan’ın ilişkilerini etkileyen bir noktaya geldi. Ermenistan yönetimi üzerinde özellikle dışarıdaki Ermeni partileri vasıtasıyla söz sahibi olan Ermeni toplumu Türkiye-Ermenistan ilişkilerinde olumsuz bir faktördür. Ermenistan çok taraflı bir politika ile bölgede Rusya’ya olan bağımlılığını azaltabilir. Denize çıkışı olmayan Ermenistan’ın ekonomik ve politik istikrarı için Türkiye ile normal diplomatik ilişkileri geliştirmesi gerekir. Ancak Ermenistan’ın mevcut politikası Türkiye ile normal diplomatik ilişkiler kurmasına engeldir.

Kürt Meselesi (Sorunu)

Öncelikle şuna açıklık getirmek isterim, Din,Dil,Irk ayrımı yapmaksızın (Ne Mutlu Türküm Diyen) herkes bu ülkenin vatandaşıdır ve bu ülkede hak ve söz sahibidir. Ama ülkeyi bölmek isteyen kişiler ne hak ne söz sahibidir.
Kürt sorunu yok,

Kürt İstilası var.

Terörle mücadeleyi yasalar değil ABD kısıtlıyor

Ordu ve Hükümet kanadından Kürt meselesi üzerine açıklamalar gelmeye devam ediyor.

Genel Kurmay İkinci Başkanı’nın “sınır ötesi” açıklamasından sonra bu defa da Genel Kurmay Başkanı’ndan “Yetkilerimiz kısıtlı. Bu kısıtlı yetkilere karşın terörle mücadele ediyoruz” açıklaması geldi.

Ordu kanadının terörle mücadeleye vurgu yapan açıklamalarına karşın Hükümet sorunu bir “terör” ve “terörle mücadele” sorunu olarak değil, “demokratikleşme” sorunu olarak gördüğünü, hatta “milli bir mesele” olarak gördüğünü bizzat Başbakan’ın ağzından açıkladı.

Öncelikle Ordu kanadının görüşleri üzerinde biraz durmakta fayda var. Genel Kurmay, mevcut yasaların kendilerinin terörle mücadelesini kısıtladığından bahsediyor. Hükümet ise askerin terörle mücadele etmesi için herhangi bir kısıtlama olmadığı cevabını veriyor.

Terörle mücadele hukuki bir mesele değildir. Çünkü ortada terör varsa, hukuk dışı bir olguyla karşı karşıyayız demektir. Böyle bir durumda, yapılacak iki şey vardır, birincisi hukuk dışına çıkan terör güçlerini yakalamak ve hukuka teslim etmek. İkinci yol ise hukuk dışına çıkan terör güçlerini, silah yolu ile engellemek, yani askeri yol.

Ordu, terörle mücadelede silahı kullanır. Onun görevi, devlete silah çeken teröristi etkisiz hale getirmek, silah bırakmaya zorlamak, yakalamak, en son seçenek olarak da yok etmektir.

Ordu’nun şikayeti eğer mevcut yasalarla teröristlere, onların destekçi ve yandaşlarına caydırıcı bir veza verilemediği ise bunda elbette haklıdır. Bir terör örgütünün, örgüt üyelerinin ve yandaşlarının serbestçe hareket etme hakkına sahip oldukları bir ülke durumundadır Türkiye. Ama bunun böyle olması, Ordu’nun terörle mücadele etmesinin kısıtlanması değildir. Siz teröristi yakalarsanız ve onu hukuk bırakırsa yapmanız gereken teröristleri yakalamaya devam etmektir. Zaten serbest bırakılıyorlar diye bir bahane olamaz.

Burada Ordu’nun, terörle mücadelede en büyük kısıtlayıcı gücü açıklamadığını belirtmeliyiz. Bugün Türk Ordusu terörle yeterli şekilde mücadele edememektedir çünkü Ordu’nun terörle mücadelesi ABD tarafından kısıtlanmaktadır. Türk Ordusu, arkasında ABD’nin bulunduğunu bildiği teröristlerle mücadele edememektedir. Çünkü böyle bir mücadelenin sonunda ABD ile savaşma riski bulunmaktadır.

Ancak gerçek bu olduğu halde Ordu, terörün arkasındaki esas güç olan ABD’nin askeri gücünü ortaya koyacağına, tam tersi kaçamak bir yol tutmakta ve AB Uyum Yasaları’nı hedef almaktadır. Ordu burada açıkça hedef saptırmaktadır. Bunun siyasi izdüşümü ise, AB karşıtı ABD’ciliktir.

PKK saldırıları neyi hedefliyor?

Böyle bir mevzide başlayan PKK saldırıları, doğrudan ABD’nin lehine bir süreci tetiklemektedir.

Şöyle ki:

1- PKK saldırganlığı Türkiye’de AB’ci çevreleri tecrit etmektedir. Böylece ABD, AB’ye karşı güçlenmektedir. Türkiye’nin AB üyelik görüşmelerinde sıkışacağını gören ABD, PKK’yı Türkiye’ye saldırtarak Türkiye’yi AB’dern kopartmakta ve kendine bağlamaktadır.

Bu noktada Kıbrıs’taki gelişmelerle Kürt meselesindeki gelişmeler birbirini doğrulamaktadır. ABD’nin Kürt meselesinde inisayatifi ele almasına Fransa, Rumların hamiliğine soyunarak ve Türkiye’yi köşeye sıkıştırmaya çalışarak cevap vermektedir. Ancak bu silah da geri tepmekte, Türkiye’de AB karşıtlığını arttırmakta, Türkiye’yi daha çok ABD’ye itmektedir.

2- PKK saldırıları Türk hükümetini bir çıkmaza sokmaktadır. Terör, bir hükümet için olabilecek en önemli sorundur. Terörle mücadelede yetersiz kalan hütkümet ayakta kalamaz.

Bunu gören Hükümet, ister istemez ABD taleplerine boyun eğmek zorunda kalacaktır. Terörün bitmesi karşılığında teröre ve arkasındaki ABD’ye belli bazı tavizlerin verilmesi gerektiği düşüncesi güç kazanacaktır. Nitekim öyle de olmaktadır.

3- PKK saldırıları sadece Hükümeti değil aynı zamanda Ordu’yu da yıpratmaktadır. Teröre karşı eli kolu bağlı bir asker görüntüsü Ordu’nun prestijini düşürmektedir.

Ancak Ordu üzerindeki asıl etkisi prestij kaybından ziyade askeri bir tehdittir. ABD, PKK’yı saldırtarak Türk Ordusu’na bir savaş durumunda ne kadar güçlü olduğunu göstermektedir. Teröre karşı mücadelede bile yetirsiz kalan bir ordunun ABD’ye karşı savaşı göze alması elbette beklenemez.

4- Son olarak PKK saldırıları Amerikancı bir darbenin ön koşullarını sağlamaktadır. Artan terör, ister istemez sivil idareden askeri bir idareye geçişi zorlar. Dünyanın her yerinde yoğun şiddet olan ülkelerde askeri önlemler çoğalır. Türkiye’de artan terörün askeri önlemleri arttıracağı beklenmelidir.

Ama sadece önlemler değil aynı zamanda askerin siyasal varlığı da artacaktır. Bu ise, ABD’nin tam da 12 Eylül stratejisidir. Terörü önce tetiklemek, sonra ise onu dizginleyecek bir komuta kademesine olur vermek! Artan terör kampanyasının böyle bir sonucu da beklenmelidir.

Kürt istilasının nüfus kayıtları

Ancak bu tür askeri önlemlerle bu mesele çözümlenemez. Öncelkle Türk milletinin Kürt meselesi konusunda bilinçlendirilmesi gerekmektedir. Türkiye Başbakanının tersine biz Türkler Türkiye’de bir Kürt meselesi değil bir Kürt istilası olduğunu düşünüyoruz. Yaşadığımız en önemli sorun budur.

PKK terör eylemlerini 15 Ağustos 1984’te başlatmıştı. Terör örgütünün arkasında emperyalist bir güç bulunmakla birlikte terörün sonuç alınacağı toplumsal dokunun yaratılması da önemli bir meseleydi. Yani bölücülüğün sosyal, siyasal ve herşeyden önce de demografik zemininin yaratılması gerekiyordu.

Bu amaçla Özal iktidarı ile birlikte Türklere yönelik doğum kontrol kampanyası başlatılırken Kürtlerin nüfusunun arttırılması için özel çaba harcandı. 2005 yılı nüfus istatistikleri bugün karşı karşıya olduğumuz tehlikenin boyutlarını ortaya çok acı bir şekilde koymaktadır.

1- PKK’nın aktifleştiği 1990’dan 2005’e geçen on beş yılda Türkiye nüfusu toplam %24 artmıştır. Ancak bu nüfus artışının üstünde kalan bir bölge bulunmaktadır: Güneydoğu. Güneydoğu nüfusu son onbeş yılda %40 artmıştır.

Güneydoğu’daki bu artışla birlikte Türk bölgelerdeki nüfus azalması da dikkat çekicidir. Karadeniz, İçanadolu ve Doğu Anadolu’nun Türk nüfusu artış göstermemiştir.

2- PKK, sadece Güneydoğu’da Kürt nüfusu arttırmakla kalmamıştır. Aynı zamanda Güneydoğu’dan Batı illerine doğru istila halinde bir Kürt göçü yapılmıştır.

Kürt istilası iki ana hattan ilerlemiştir.

Birinci hat Antep’ten Muğla’ya hatta Kuşadası’na kadar giden sahil şerididir. Bu hatta kalan tüm iller Kürt akınına uğramıştır. Nüfus yapısı tümüyle değişmiş kentler Kürtleştirilmiştir. Bu hat, kıyı şeridi olarak, uluslarası ticaret, turizm ve tarım alanında Türkiye’nin en önemli bölgesidir. Şu anda buraya yerleşen Kürt istilacıların eline geçen bölge PKK’nın ekonomik gücünün önemli kaynağıdır.

İkinci hat doğrudan büyük şehirlere, sanayi merkezlerinedir. İstanbul, Ankara, İzmir, hatta Bursa ve Kocaeli gibi şehirler büyük oranda Kürtleştirilmiştir.

Bu iki hatta başarıya ulaşan Kürt istilacılığı şu anda iki yeni hat daha açmış bulunmaktadır.

1- Sivas-Tunceli hattından Doğu Anadolu, İçanodolu ve Karadeniz’e çıkma.

Nitekim Erzincan, Sivas, Tokat, Ordu, Samsun şu an bu yeni hattın hedefi durumundadır. Bu yoldan PKK Karadeniz’e açılacaktır.

2- Çanakkale, Tekirdağ, Kırklareli hattından İstanbul’u Trakya’dan kuşatmak.

PKK’nın uzun yıllardır süren Trakya’ya yerleşme çabası özellikle Trakya’nın sanayi bölgesinde gerçekleşmiştir.

Böyle bir istila hareketi kaçınılmaz bir şekilde Türkiye yöneticilerini olmasa bile Türkleri rahatsız etmekte ve uyandırmaktadır. Yıllardır topraklarını, mahallelerini, evlerini bu istilacılara açan Türkler yavaş yavaş bu komşuların hiç de iyiniyetli olmadığını görmekte ve gördüğü yerlerde de tepkisini oltaya koymaktadır. Son aylarda, Gönen’de, Çerkezköy’de, Bursa’da, İstanbul’da yaşanan gerginlikler bu durumun habercisidir.

Böyle bir olasılık tüm Amerikancıları ürkütmektedir. Hükümet provokasyon önlemleri alırken, diğer taraftan Amerikancı medya devreye girmekte ve Türk-Kürt kardeşliği mavalı okumaktadır. Lozan’da Tayyip Erdoğan’ın himayesinde konuşan Perinçek o nedenle biz Kurtuluş Savaşı’nı Türklerle Kürtler birlikte verdik demektedir.

Böylelerine hadi ordan diyoruz. Kurtuluş Savaşı’nda 33 bin şehit verdik, bunun ancak 700 tanesi Kürttü: Yani %2!